107 mindonienses menos

de Zalo García, el Martes, 27 de diciembre de 2011 a la(s) 15:16

Onte leín nun xornal unha das peores novas que Mondoñedo podía recibir, Os tres concellos que mais poboación perderon no 2011 na provincia de Lugo foron Viveiro (125 habitantes menos), Mondoñedo (107) e Vilalba (105), tendo en conta que a poboación de Viveiro triplica e a de Vilalba cuadriplica a de Mondoñedo, diríamos que o noso concello foi con moita diferencia o mais perxudicado no censo de poboación, según o INE (instituto nacional de estadística). Cecais a moitos de vos, vos parecerá peor o tema de ECAR ou Hermida, pero sinceramente esta nova ten moito mais contido. Dende hai mais de cincuenta anos, o noso concello ven perdendo poboación ano sí, ano tamén, e os últimos anos estamos a perder unha media de 100 habitantes por ano, (este superamos esa media). A mediados de marzo, tiven a oportunidade de figurar nunha das candidaturas que se presentaban as eleccións municipais, e pódovos decir que unha das miñas prioridades, para elaborar o noso programa, era frear a caída do censo de poboación, nos últimos trinta anos os partidos que nos gobernaron, non foron capaces de evita-lo. Nos, (converxencia galega) éramos o único grupo que propoñíamos medidas para frear esa caída, e entre outras medidas, propoñíamos apoiar a natalidade, subvencionando con 1.500 € as familias empadronadas en Mondoñedo por cada novo nacemento, asemesmo, propoñíamos incentivar o empadroamento de todos aqueles que traballan en Mondoñedo pero están empadroados en outros concellos a través de unha política mais ventaxosa para os nosos veciños que para os residentes empadroados afora. Moitos foron os que se reían de esas novedosas propostas argumentando que non había cartos no concello para leva-las a cabo, pero era tan doado como sacar as duas dedicacións exclusivas de que agora disfrutan dous concellais, e adicar esos soldos ao resto dos mindonienses (sexan da cor que sexan as suas ideas), non esquezamos que esas dedicacións exclusivas representan uns 3.000 euros ao mes, que durante 48 meses qu dura a lexislatura, fan un total de 144.000 euros. Por suposto que ese suposto "traballo" que desempeñan os dous concellais, o sustituiríamos facendo que todos os concellais elexidos (ou sexa once) formasen parte do equipo de goberno, en lugar dos seis que actualmente rixen o noso concello.

Evidentemente eu non son político profesional, pero hai cousiñas que son tan sinxelas de arranxar que parece mentira que ao longo de tantos anos se desperdicien cartos, traballo, e tempo. Nin que decir ten que dende marzo ata agora pasaron 9 meses e o único que os mindonienses vemos que se fixo en todo este tempo foron as polémicas obras da praza do seminario e rúa da Fonte, e eu me pregunto, ¿non estarían mellor invertidos esos cartos gastados en esos soldos, en incentivar a natalidade de Mondoñedo?

Agora temos por diante case mais de tres anos antes dos próximos comicios municipais, non sei si daquela, estarei de novo en algunha formación, cecais me volvan a convencer, o único que tentamos aquel grupo de persoas que íamos na lista, era procurar o mellor para Mondoñedo, non buscábamos sacar algún tipo de beneficio persoal, outros nembargantes, prometían que traerían unha multinacional sempre e cando gañasen, enchéronnos o pobo de diputados provinciales e rexionales, que somente viñan a papear po la cara e a dar uns discursos semellantes os que cada catro anos nos teñen acostumados, (moitos de esos políticos nove meses despois votaron no parlamento galego a favor do ERE de Hermiida, e probablemente fagan o mesmo dentro de uns meses co de FINSA), nos po la nosa banda simplemente trouxemos a un alcalde de unha vila (Narón) que nos explicou (en un discurso para lembrar) como duplicou a poboación do seu concello sen pertecer a ningún grupo político dos grandes. Nin que decir ten que a meirande parte dos mindonienses decantóuse mais por asistir ao dos políticos que meses despois nos traicioaron.

Señores, botemos contas, estamos a perder cen habitantes por ano, nas próximas eleccións xa estaremos por debaixo dos 4.000 habitantes e baixando (sempre e cando non día un empuxonciño mais grande os temas actuais de Hermida e FINSA-ECAR. ¿e dentro de 40 anos, que quedará de Mondoñedo? evidentemente nos vos estou a pedir voto algún, porque non hai eleccións, e ainda que as houbese, non sería dos que andaría mendigando votos casa por casa, pero dígovos que despertedes de unha vez, porque nos somos os que temos a palabra cada catro anos, e nos somos os que poñemos ou quitamos a xente que vaia ou non vaia para estar rexíndonos, así que, deixémonos de repetir unha e outra vez a famosa frase sinxela de decir, pero que a moitos nos doe escoitar de "temos o que merecemos". si queremos que Mondoñedo vaia adiante, todos debemos remar na mesma dirección, e todos debemos ser algo políticos para tratar de arranxar este barco que se nos vai a deriva mentres quedamos de brazos cruzados. Pensade que a final de este 2012 que entra voltaremos a ser 100 mindonienses menos

BUSCANDO NO BLOG DE ANDRES GARCIA DOURAL ATOPAMOS.....

No Blog de Andrés, sempre , merece a pena visitalo, para atopar a historia real e fidedigna de Mondoñedo. Gracias Andrés por estes traballos desinteresados .

¡Milagro! ¡Milagro!. Con este título publica “Campanero y Sacristán” un comentario relacionado con las elecciones municipales de Mondoñedo, en el semanario Justicia del año 1923. Como nos parece algo curioso y jocoso al mismo tiempo, lo transcribimos al pie de la letra: “Como una fiebre electoral cura otra, que pudo ser mortal. ¡Secretos de la Naturaleza!. Un clavo saca otro clavo. Unos microbios matan otros microbios. Eso le sucedió al presidente de la Mesa electoral del barrio de San Lázaro de Mondoñedo, situada en la plaza de la Constitución (actual de la Catedral), en el edificio del viejo caserón municipal. Estaba el hombre (el presidente) algo malucho y ante el nombramiento de tan importante cargo, temblaba, por el fundado temor de no poder cumplir con acierto su cometido. La preocupación le tenía en una incertidumbre aplanadora. Y el consejo de familiares cariñosos le decidió a tomar entre sus trémulas y calenturientas manos, las papeletas de los votantes. Primero una, después otra y otra y otra, se fue animando el enfermo, sin necesidad del auxiliar que a prevención le habían puesto, aunque la Ley electoral nada nos dice de Cirineos de presidentes de Mesa. ¿Cómo se llama V.? Preguntó a uno de los primeros votantes que no conocía. Paco Crespo Garrido Turrón, de Argomoso. Turrón Garrido Crespo Paco, vota. ¿Y usted? Ramiro Caballo Pelambreras, de Penas Agudas. Este Caballo vota. Diga V. Como se llama y de donde es -dícele a un tercero que entra receloso en el colegio electoral- Benito Tontuelo Buenafé y Ledo, del Barral -Este Tontuelo también vota. ¡Qué nombres tan raros hay en este distrito! -exclama el enfermo presidente- Se distrae uno mucho con estas cosas electorales. Y así, de pie, ante el artefacto de cristal desfilan en monótona hilera los ciudadanos de las riberas del Valiñadares, animándose cada vez más la monfletuda cara de la primera autoridad de la Mesa. ¡Oh arcanos de la Ciencia! ¿Cuándo llegaremos a dominaros? ¿Quién había de decir que en una urna transparente había de hallarse la piedra angular que comienza en los remotos tiempos de Galeno, se estaciona en los de Miguel Servet, para culminar en estos de Ramón y Cajal y Recasens? Curíe, Roetgen y Marconi, no son nada ante un puchero de vidrio. ¡Las ciencias adelantan que es una barbaridad!”.

Lembranzas II (Mondoñedo no cine), de Zalo García

Lembranzas II (Mondoñedo no cine)

de Zalo García, el Sábado, 07 de mayo de 2011 a las 14:46

Nesta ocasión quixera vou a relatarvos o que aconteceu en Mondoñedo

Aló a finais do verán do 1972, por suposto que estos relatos están baseados únicamente nas miñas lembranzas de aqueles momentos, cecais outra xente os teña presentes de outro xeito distinto.

Desplazouse a nosa cidade un equipo de cine para poñer en marcha a rodaxe da película “Flor de Santidad”, unha adaptación ao cine da novela homónima de D. Ramón María del Valle Inclán.

A grande atracción aqueles días non eran os actores, senón o propio director, o desaparecido Adolfo Marsillach. A sinopse do filme en poucas verbas dí mais ou menos:

“Na Galicia empobrecida e supersticiosa do século XIX, un peregrino misterioso mantén relacións con unha adolescente pastora nun establo,

O fanatismo desbordado po los aldeanos da lugar a que consideren o forasteiro un enviado do demo e danlle morte.”

No reparto como extras figuraron moitos homes e mulleres de Mondoñedo, que colaboraron en todo momento co que o director lles había solicitado, por suposto que habería multitude de anécdotas para exponer aquí, eu concretamente lémbrome de unha de un entrañable mindoniense de profesión barrendeiro municipal chamado agarimosamente Michelín (Miche), éste participaba como extra en un momento dado cando outro actor que encarnaba o papel de Bispo subía po lo cantón da Catedral acompañado de dous monaguillos, Miche tería que axeonllarse e bicarlle a man como sinal de respeto, o caso foi que unha das aficions de Miche era a de pasarse horas na taberna do fugitivo, e aquel día tamén había sido fiel os seus principios, e o seu estado non lle permitiu ver que se axeonllaba demasiado pronto e ainda non había cegado o Bispo a sua altura, lóxicamente deu cos seus fociños no chan. Por suposto que quero deixar claro o meu respeto a figura do simpático Miche, persoaxe que sempre será lembrado por os mindonienses da época.

Outra de aquelas anécdotas que eu lembro haber vivido, a pesar de que ainda era un neno, era que moitos dos membros da rodaxe portaban nas suas cadeiras unhas bolsas de cor vermello e nos apostábamos que se trataba das bolsas que almacenaban a sangue que logo verterían no filme cando os ferían. Esas bolsas o final resultaron ser aqueles famosos chubasqueiros que logo se farían populares e coñecidos como “canguros” e que ainda non habían cegado a nosa cidade.

A rodaxe nas paisaxes mindonienses extendeuse a lo menos por un par de semanas e como en tantas ocasións que Mondoñedo se vestía de gala para calquera evento, nesta ocasión non iba a ser menos e as xentes enchían a praza da Catedral para ver as distintas secuencias da rodaxe.

Lembro tamén que se achegou a nosa cidade un equipo de tve para facer unha reportaxe da rodaxe e a entrevista o director Adolfo Marsillacha a fixo aquel famoso periodista da época Tico Medina

Para rematar este relato direi que a película chegou un ano despois ao cine de Lourenzá (o mais cercano a Mondoñedo naquela época en que xa carecíamos de salas de cine), nin que decir ten que o cine estaba completamente ateigado de xente nas duas sesións en que a película se proxectou.

A ficha técnica do filme e a seguinte:

País: España

Duración: 102 minutos

Director: Adolfo Marsillach

Adaptación: Pedro Carvajal e Adolfo Marsillach

Reparto:

Eliana de Santis (Adega)

Ismael Merlo (Electus, o cego)

Tina Sainz (Rosalva)

Francisco Balcells (Peregrino)

Antonio Casas (Arcipreste)

Antonio Iranzo (Soldado veterano)

Andrés Mejuto (Hidalgo)

María Bassó (Juana)

Francisco Casares (Crego)

Teresa del Río (Señora do Pazo)

Charo Soriano (Sabela a galana)

Adolfo Marsillach (Conde de Añobre)

Félix Dauface (Muiñeiro)

Mari Paz Ballesteros (filla do muiñeiro)

Francisco Melgares (Soldado xove)

José Vivó (Cardenal)

Adriano Domínguez (Xeneral)

Juan Antonio Díaz (Soldado carlista)

Juan Jesús Valverde (Provisor)

Gerardo Malla (Don Jaime)

Adela Escartín (Venteira)

Amparo Clemente (Moza da venta)

Música: Carmelo A. Bernaola

Fotografía: Fernando Arribas

Decorados: Elisa Ruíz

Vestiario:

Carmen de la Casa y Vicente Fernández

Maquillaxe: Carlos Paradela

Director de Producción: Jaime Fernández Cid

Axudante da dirección: Miguel Angel Ribas

Sonorización: Estudios Exa

Producción: Avenir Films / Azor Films

Cartel do film, e os "actores" mindonienses nun descanso na rodaxe no Cantón da Catedral

Lembranzas I (Mondoñedo, sede de un campeonato de España) de Zalo García,

Lembranzas I (Mondoñedo, sede de un campeonato de España)

de Zalo García, el Sábado, 07 de mayo de 2011 a las 0:43

Aló a finais da década dos setenta, apareceu voando po los ceos mindonienses unha grande cometa amarela, baixo a que se divisaba unha silueta humana, este home, era o polifacético lucense Ulises Sarry que descubriu no noso monte Padornelo un lugar idóneo para a práctica do Ala Delta (Vuelo libre ou Voo Ceibe, como lle queirades chamar), tras varios días de voos de este persoaxe, comenzaron a chegar o cumio do monte outros afecionados a este deporte, provenintes de distintos lugares da xeografía española.

Unha das anécdotas que recordo foi un simpático amigo que se atopaba na barbería de Manolo (sita por entón na antigua rúa Oswaldo Codina, hoxe pza. Do Concello) e a xente desprazábase o átrio da igrexa nova a ve-los homes-paxaro, barbeiro incluído e este amigo para alí foi coa capa do barbeiro posta, canso de agardar a que Manolo voltase a rematarlle o corte de pelo.

Pouquiño a pouco e gracias a inestimable colaboración de Ulises, o noso monte Padornelo deuse a coñecer entre todos os grandes campeóns de este deporte, e aló po lo ano 1980 a federación española de este deporte, concedeulle a Mondoñedo a organización de unha proba valedeira para o campeonato de España, coincidindo ademais que era a derradeira proba do calendario de ese ano, o cual suporía que o título se decidiría na nosa cidade.

Foi unha semá enteira a que durou o evento, chegaron competidores de todos os lugares de España e incluso participantes que viñan de outros países, e todas as tardes concurrían na zona de aterraxe (campo de fútbol) centos e centos de curiosos,

Pero sen dúbida foi a noite do sábado anterior o último día do campeonato na que a zona se atopou ateigada de mindonienses e achegados de todos os puntos da mariña.

Lembro perfectamente esa noite, que Mondoñedo respiraba un ambiente totalmente festivo, de feito houbo unha verbena que amenizou aquela inolvidable orquesta “Los Mejoranos” do valadouro. Nese ambiente festivo se celebrou unha saída de moitos participantes dende o monte que levaban consigo varias bengalas que iban encendendo o largo do seu voo; O espectáculo era inesquencible ata que a fatalidade fixo que unha de esas bengalas fose a caer todavía prendida nun bosque de San Carlos que deu comenzo a un pequeno pero espectacular incendio que provocou a suspensión da proba e case que da verbena, pois moitos fumos os voluntarios que nos achegamos ao lume para colaborar nas labouras da sua extinción.

Pero anécdotas aparte, o que quixen destacar con este relato foi a grandísima semana que tivemos o placer de disfrutar todos os mindonienses e foráneos coa presencia de todos aqueles artistas do aire en todas as modalidades que competían: resistencia, precisión na aterraxe, círculos no aire sobre puntos da terra, cross country (modalidade na que sairon todos o mesmo tempo) etc...

Por suposto non quixera rematar esta lembranza sin evocar a figura de dous dos “culpables” (a marxe do citado Ulises Sarry) de que a organización do evento fose posible, e refírome ao desaparecido Xesús Lombardía e a Guillermo Rubal, por suposto que houbo moitos de esos persoaxes “anónimos” que sempre se volcan con todo tipo de actos nos que Mondoñedo resalta a sua grandeza e dende aquí quérolles recoñecer tamén o seu mérito.

A esta historia totalmente verídica seguro que moitos mindonienses poderían amplia-la, carezo de moitos datos agora mesmo e limítome a relatarvos o vivido por mín mesmo naquel evento no que eu era un adolescente mais encantado de que Mondoñedo conseguise ser a sede de unha proba puntuable para o campeonato de España de Voo Ceibe (Ala delta, Vuelo libre, ou como lle queirades chamar).

GONZALO GARCIA  "ZALO"

UN GRANDE PROXECTO

Un grande proxecto

de Zalo García, el Sábado, 07 de mayo de 2011 a las 21:52

Este seguinte relato ten unha data bastante reciente, seguro que todos vos lembraredes de sobra de que estou a falar, pero quero contarvos a miña versión. Comenza na nosa cidade aló po lo inverno do ano 1995 Por aquelas datas eu figuraba no plantel da S.D. Mindoniense e unha das tardes-noites, bastante chuviosa de febreiro mentras nos atopábamos entrenando, vín que voltaban do campo axacente o “plantel” xuvenil, poño plantel entrecomillado, porque apenas eran cinco os rapaces, dous dos cales viñan co pitillo na man. Meus compañeiros do primeiro equipo (a meirande parte eran de fora, pois apenas éramos cinco os de Mondoñedo en todo o equipo) botáronse a rir, a mín provocoume mais ben tristura a situación e ocorréuseme preguntarlles ao que se rían, si acaso eles baixarían nunha noite como aquela ao campo de fútblo se non cobrasen un peso (todos os da primeira plantilla recibíamos unha cantidade fixa o mes), por suposto ninguén me respondeu, e o remate do entrenamento quixen falar co presidente para que me explicara en que condicións estaban o xuvenís; Respostoume que nadie se facía cargo de eles e que apenas conseguía xuntar once rapaces para xogar os sábados os partidos oficiais, tamén me destacou que ocupaban, lóxicamente as derradeiras prazas do seu grupo e que moitas veces saían goleados nos encontros que xogaban.

Tras esa conversa pensei que era imposibel que en Mondoñedo non houbese rapaces que quixesen xogar o fútbol, unha cidade donde este deporte sempre tivo bastante arraigo, e precisamente naquel momento estaba no seu meirande logro pois o primeiro equipo estaba en categoría nacional na 3ª división. Concertei co presidente en que a seguinte tempada me iba a facer cargo do equipo xuvenil, e a finais de maio comencei a poñer uns carteis por todo o concello para tentar de conquerir un grupo o mais numeroso posibel de rapaces en idade xuvenil.

O día da primeira reunión apareceron no campo, 32 rapaces en idades entre 13 e 17 anos, e así escomenzamos a traballar, pero día a día iban aparecendo mais e mais rapaces de todas as idades, pareceume espectacular o impacto que tivo entre os rapaces do concello a idea,e non me quedou mais remedio que formar varias categorías.

Así foi pasando o mes de xuño de ese ano 95 e o rematar aquel verán dinme conta de que tiña unha verdadeira escola de fútbol contando con 106 rapaces, sí, repetirei o número con maiúsculas ¡¡¡CENTOSEIS!!! Rapaces de idades comprendidas entre os 6 e os 18 anos. Non podería describirvos a miña sensación de ver o campo de fútbol ateigado das xóvenes promesas do fútbol mindoniense, e todos eles nacidos no noso concello. Por suposto que empezaron a xurdir os primeiros problemas, (falta de material, balóns de fútbol, roupa deportiva…) pero a ilusión que poñían todos os rapaces me obrigaba a tentar conquerirlles o material do xeito que fose. O presuposto do clube estaba completo coas nóminas dos xogadores do primeiro equipo así que tiven que recurrir o concello, donde por certo o noso presidente formaba parte como concellal.

Logo de varias visitas o consistorio, conseguín unha subvención de “20.000 pesetas” sí, uns 120 €, tamén o poño entrecomillado porque merece a pena. 120 euros para traballar con 106 rapaces, podedes facer as contas que queirades.

Gracias a colaboración de duas casas comerciais do noso pobo logrei mercarlles unhas camisetas para os mais cativos (benxamíns, alevíns, e infantís).

Os resultados cediño comenzaron a chegar, o equipo xuvenil que a derradeira tempada ocupaba os últimos postos sen apenas ganar un partido, terminou aquela campaña nos primeiros lugares, habendo incluso goleado o líder Burela por 4-1, pero o que mais importancia tivo foi o feito de que o entrenador do primeiro equipo contou en todo o momento con estos rapaces para cubris as baixas do seu plantel, 9 foron convocados nalgún momento de aquela tempada co equipo de 3ª división, e cinco de eles chegaron a debutar na categoría.

A miña única pena, foi que non puden inscribir aos mais pequenos en competición algunha por falta de presupostopara tramitar as fichas, ainda así conquerín que xogasen algún que outro partido amigable nas localidades veciñas, tamén lles facía xogar entre eles nos descansos dos partidos do primeiro equipo diante do orgullo dos pais dende a grada.

Outra das anécdotas foi que nun partido disputado po los xuvenís en Alfoz, desprazáronse no autobús do clube 45 rapaces, como veredes xa non tiña o problema do ano anterior de apenas xuntar once para xogar. Esa primeira tempada tivo un éxito impensabel meses atrai, pero na seguinte, cando eu pensaba que o clube e o concello se iban a volcar mais co proxecto, apenas se veu reflexado, e comencei a ver que non mostraban interese algún po la escola, e así foi como logo de varios enfrentamentos que tiven co presidente do clube, chegou a gota que colmou o vaso, coincidindo coas festas de San Lucas, tíñamos concertado un entrenamento (eran os propios rapaces os que decidían cando querían entrenar) e  nunha tardiña bastante chuviosa, atopeime co campo de fútbol pechado e con mais de trinta rapaces a porta agardando que viñesen abri-lo. Localicei o presidente e díxome literalmente: “mándaos para a casa que hoxe non e día para entrenar”, o meu enoxo foi tal que lles dixen os rapaces que eu deixaba todo nas mans do clube para ver si de ese xeito mostraban algo mais de interese. O certo é que desgraciadamente ahí desapareceu a escola e con elo aquel grande proxecto do futuro do fútbol mindoniense. ¿O resultado? Anos mais tarde tivemos a resposta, logo de varios descensos, o primeiro equipo desapareceu, e quédame unha pregunta que sempre me farei: ¿Houbese desaparecido a S.D. Mindoniense de haber mostrado un mínimo interese naquel humilde proxecto? Agora vexo con moita pena que moitos rapaces do noso concello figuran nas escolas deportivas de Lourenzá, (por certo un grandísimo modelo de cómo se debe traballar cos rapaces do concello). Sinceramente eu coido que con unha miguiña mais de interese por parte de todos os mindonienses, autoridades, pais, afecionados, etc… en Mondoñedo volvería a renacer a afición po lo fútbol que tantas satisfaccións deu a nosa cidade.

Con mui pouquiño pódese facer algo mui grande, pero está na man de todos nos.

GONZALO GARCIA "ZALO"